Een social media-account is eindig, net als Gert Enklaar

Je bent al weer ruim een maand dood, Gert. Insiders wisten dat je gezondheid rammelde, maar het ging wat beter met je, meldde het circuit waar jij al eeuwen deel van uitmaakte. Toen ik hoorde dat je het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld, wilde ik al een stukje schrijven. We hebben tenslotte, ook samen, het nodige meegemaakt. Ik maakte een aantekening en liet het even bezinken. Tot ik die aantekening zojuist tegenkwam en dacht zou hij nog ergens rondhangen in de social media? We waren gelinkt via LinkedIn en ja hoor, je was er nog. Ik staarde even naar het lijstje en dacht aan wat voorvallen over de lange tijd dat wij elkaar hebben gekend.

In 1979 kwam ik je voor het eerst tegen bij een introductie. Combineer twee lastpakken en er gebeurt het nodige. Jij werkte toen nog bij Autovisie en dat bood jou de gelegenheid om mijn eerste boek de grond in te schrijven. Jouw mooiste opmerking over mij: hij kan beter in de mode gaan. Inderdaad, mijn vrouw stond op veel foto’s die ik maakte bij de auto’s en inderdaad, ze had een ruime garderobe. Jaren later vertelde je mij dat je die recensie minder slim vond. Je deed toen PR bij Fiat, vond mij nog altijd een lastpak, maar ik schreef voor veel kranten, zat wekelijks op de radio en je kon moeilijk om mij heen. Als iets jou niet beviel, was dat voor jou niet te pruimen. Je kwam ooit naar mijn kantoor in Schagen en we hebben uren erg gezellig gezeten en gegeten. Even liet je je gedrevenheid varen en als ik aan je terugdenk, is het specifiek die ontmoeting.

Fiat was een stukje van je leven geworden. Iemand die niet positief was, werd op zijn vingers getikt. Je dreigde zelfs een keer om niet meer in het AD te adverteren. En ook de directie van de NCRV heb je aangeschreven toen ik via de radio iets meldde dat niet in jouw Fiat-kraam te pas kwam. Ondanks die aanvaringen bleven wij op talking level, zaten wij bij introducties regelmatig aan dezelfde tafel, maar is een weddenschap die wij hadden niet afgerond omdat jij het leven liet voor wat het was. Ik voorspelde je eind jaren negentig dat auto’s binnen tien jaar online op het internet zouden worden verkocht. Ik weet dat je breedlachend met je hand op tafel sloeg en je schaterend afvroeg waar ik de onzin vandaan haalde. Een mooie fles – uiteraard Italiaanse – wijn loop ik dus mooi mis. De gedachte dat ik hem met jouw kenmerkende glimlach zou hebben gekregen, maakt alles goed.

Intussen, beste Gert, word je hier nog opgevoerd als voorbeeld dat je voortleeft op het door jou ooit als onzinmedium omschreven internet. Ook daar dachten we héél verschillend over. Je staat nog op LinkedIn en je Twitter-account is bijna aandoenlijk. Je startte op 21 november 2010 en je laatste tweet is van 4 december 2010:

Het werd een korte Twitter-carrière, beste Gert. Wel leuk om te lezen, zo’n tweet om met dochter Mirthe om op D66 te gaan stemmen en hoe je bezig was met sinterklaasgedicht voor je collega’s. Dezelfde collega’s die het Mobilé-vuurtje brandend gaan houden. Ze waren wel erg stil op Twitter toen je overleed. Zelfs niet één berichtje. Ze volgen jou nog wel op Twitter, ook al zal er nooit meer een berichtje van jou worden toegevoegd. Onlangs gebeurde mij dat trouwens wel. Ik kreeg een mail van iemand die al overleden was. Geschreven door familie, maar je schrikt je het lazarus.

Ik schrijf wel eens stukjes over overleden accounts, maar als de eigenaar ècht dood is, wordt het macaber als ze nog in de lucht zijn. Je neemt het mij vast niet kwalijk, Gert, dat ik jouw accounts als voorbeeld gebruik. Ik kan het zo mooi laten aansluiten bij de regels die ik over je wilde schrijven. Ik hoor je bijna zeggen: Uit de lucht die zooi. Als er wat te vertellen valt, dan drukken we het wel.

Waarschijnlijk wordt dit stukje aanleiding om je accounts uit de lucht te halen. Zo hoort het natuurlijk ook, maar het wordt nu eenmaal vaak vergeten. Soms is het ook lastig om ze uit de lucht te krijgen. Inderdaad, vanwege de wachtwoorden. Ik ga jou in elk geval nu uit mijn LinkedIn-connecties verwijderen, Gert. Als ik op de Yes, remove them-knop druk, denk ik even terug aan de dag dat je bij mij in Schagen was. Daar ontmoette ik de Gert die ik mij graag herinner. Are you sure, vraagt de computer?