Als een autodealer failliet gaat, is dat per definitie een drama. Eigenaar en/of aandeelhouders worden er niet echt vrolijk van, werknemers moeten maar weer zien dat ze aan de bak komen en dat gaat gepaard met kilo’s slaapmiddelen of minstens karrenvrachten paracetamol. Oudere werknemers vanaf een jaar of 45 zijn op voorhand al zo goed als kansloos en het feit dat je die leeftijd nog niet hebt, wil geenszins zeggen dat je wèl met kerende post een job hebt. Niet alleen de werkgelegenheid in de autowereld zal drastisch omlaag gaan, het aantal autodealers ook. De verwachtingen zijn ronduit slecht. Gelukkig voor de branche gaat het tamelijk langzaam. Zelfs 2009 was niet het absolute rampjaar wat er doorgaans wel aan wordt toegeschreven. De BOVAG heeft uiteraard de cijfers op een rijtje. Dit zijn ze:
De cijfers zijn verdraaid interessant. Overall is het aantal autobedrijven in 35 jaar slechts met 699 gedaald, maar vergelijk je het met 1990 dan zijn er 1559 autobedrijven verdwenen. Kijken we naar de autodealers dan zie je dat er – in vergelijking met 1990 – liefst 1992 dealerbedrijven zijn verdwenen. De stand per 2010 is 2558 dealerbedrijven en ik denk dat er de komende vijf jaar 500-750 van gaan verdwijnen. Universelen gaan er ook niet bijkomen. Als er al een toename zal zijn, komt dat omdat een dealer als universeel doorgaat.
Een failliete autodealer is voor een importeur niet zo erg. Daar zijn ze toch al met een rood potlood op de dealerlijst aan het schrappen. En hoe vervelend dat ook lijkt, goed is het wel. Er zijn veel te veel autobedrijven in Nederland en ze verdienen of geen stuiver of amper het zout in de pap. Zelfs bij enigszins renderende bedrijven zoals bijvoorbeeld de Stern Groep is de winst per werknemer minder dan wat je in een weekendje Maastricht uitgeeft. Goed voor de werkgelegenheid zijn autobedrijven uiteindelijk dus wel. Maar ook dat gaat veranderen. Het verliezen van banen zal het meest wrange bijverschijnsel zijn als het aantal autobedrijven uitdunt.

