De autocris is nog maar net begonnen
De Renault-dealer die nu zieltogend zit te kwijnen omdat Renault zijn toekomst bij het vuilnis heeft gezet, hoeft alleen maar te begrijpen dat hij zelf de oorzaak is van het feit dat Renault hem zijn congé geeft. Target niet gehaald, pand niet voldoende verbouwd, niet verhuisd naar een superlocatie. Importeurs hebben wel een aantal wensen. En terecht. Ze gaan een deal aan met een autobedrijf waarvan ze verwachten dat er wordt beantwoord aan een bepaald profiel. Dat profiel blijkt in de praktijk iets minder te kloppen dan ze hadden gehoopt. Als er dan ook nog een autocrisis om de hoek komt kijken, zijn de rapen gaar.
De Bovag zal de komende jaren het ledental zien afnemen met minstens vijftig procent. Dat is knap vervelend en misschien wel de reden dat ze zo besluiteloos zijn. Er ligt een prachtige saneringsrol klaar voor de Bovag, maar per saldo zijn ze niet meer dan een klaagmuur waar de dealer zijn gal kan spuwen. Er gaat geruimd worden de komende jaren in autoland. Dat moet ook. Je kunt moeilijk een branche in stand houden waar geen donder wordt verdiend. En als er dan al iets wordt verdiend, is het nauwelijks de moeite waard. Als je de winst van Stern omrekent per werknemer verdienen ze met een krantenwijk meer. Stern is goed voor de werkgelegenheid en ze kunnen hun eigen broek ophouden, maar ook bij Stern zal straks worden gesaneerd. Er zijn gewoon teveel autobedrijven.
Even terug naar de jankende dealer. De importeur neemt afscheid van hem en nu ziet hij het niet meer zitten. Van een noodscenario heeft hij nog nooit gehoord en een autoleven naar een dealerleven is er nooit geweest. Uren staart hij naar de brief van de importeur, slurpt koffie tot hij koffie zweet en smijt vervolgens het kopje met logo van die rotzakken tegen die verdomde occasion die ook al anderhalf jaar zijn geld staat op te vreten. Back to reality.
Er zijn slechts enkele dealers die naast de gedicteerde en door de importeur geredigeerde website een eigen website hebben. Wordt de stekker er dan uitgetrokken, dan hebben ze niets. Ze hebben geen Plan B. Ze zullen wel zien hoe het verder gaat. Ze redeneren als grijze oudjes die niet naar een bejaardenflat willen, maar die er alles voor doen om vooral alles bij het oude te laten. De dealer doet hetzelfde. Wanhopig proberen alles bij het oude te laten, want dat is vertrouwd. Zelfs conflicten met een importeur zijn beter dan de frisse wind van een nieuw, gezond bedrijf. Het juk van de bank zijn ze ook gewend, dus waarom zou je dat veranderen. Tot de natuur ingrijpt, net als bij bejaarde mensen. Die breken een heup en worden vervolgens gedwongen om stappen te nemen.
In de autobranche heeft de natuur ook ingegrepen. De autocrisis heeft al voor de nodige faillissementen gezorgd. De grote sanering staat voor de deur. Importeurs willen hun dealercorpsen drastisch inperken en een groot deel van de zieltogende autodealers mag straks eerst het eigen vermogen opvreten voordat ze hun hand bij de bijstand op mogen houden. Wie denkt dat de autocrisis achter de rug is, heeft het mis. Dealers die geen Plan B hadden, worden van tafel geveegd. Alleen de echt sterke bedrijven met een visie, groot of klein, gaan het redden. En een visie is meer dan een strak financieel plan. Het moet eindelijk eens een strategisch beleid worden. Een beleid waarbij de consument moet wennen aan nieuwe normen. Zoals de waardevermindering van een auto. De autobranche heeft miljarden verbrast door structureel de restwaarde van auto’s te hoog in te schatten en, erger nog, te betalen. Als de Bovag werkelijk iets wil betekenen, ligt hier een missie die de branche alvast een beetje gezonder kan maken.
De autocrisis lijkt op een verraderlijke bosbrand. We denken dat we het vuur onder controle hebben, maar de grote uitbraak moet nog komen. We staan aan de vooravond van een enorme sanering. De natuur grijpt in. De auto-importeurs laten alvast zien hoe dat werkt.